Ο Θεός ενώνει πάλι αυτούς που αγαπιούνται

Ξημερώνει Σάββατο 25 Αυγούστου, σαν σήμερα γεννήθηκα. Στις δώδεκα και ένα λεπτό ήμουν στον κινηματογράφο, έβλεπα την ταινία για την ζωή της Edith Piaf. Την άκουγες κι συ κάποια από τις ημέρες στο νοσοκομείο. Σκεφτόμουν ότι θα ήθελες πολύ να είσαι η πρώτη που θα μου ευχόσουν για τα γενέθλιά μου, όπως ακριβώς έκανες και στην γιορτή μου...
Θυμάμαι τις φορές που πήγαινα σινεμά, πάντα στην τελευταία παράσταση για να μιλάμε πριν. Και πάντα ήθελες να σου στέλνω μήνυμα μόλις επέστρεφα, τέτοια ώρα περίπου, να το δεις το πρωί, να ξέρεις ότι είμαι καλά. Τώρα δεν χρειάζεται να στείλω μήνυμα αγαπημένη μου, είμαι σίγουρος ότι με βλέπεις από κάπου... Ίσως, από το αυγουστιάτικο φεγγάρι που γεμίζει σιγά σιγά, μέρα με τη μέρα, έξω από το μπαλκόνι μου. Αφήνω κάθε βράδυ την μπαλκονόπορτα ορθάνοιχτη για σένα, θα έρθεις στα όνειρα μου;