Κυριακή 7 Οκτωβρίου 2007

Δύο μήνες μετά

"Η αρχή του πόνου"...
Πότε αρχίζει, αλήθεια, ο πόνος;
Με την γέννησή μας; Με το πρώτο μας πέσιμο; Με την πρώτη φορά που μας μαλώνουν, με ένα σκαμπιλάκι στον ποπό; Με το πρώτο μας εμβόλιο; Με τον πρώτο κακό βαθμό στον έλεγχο; Με την πρώτη απόρριψη; Με τον πρώτο χωρισμό; Με την πρώτη απώλεια; Με την
πρώτη φορά που συνειδητοποιούμε ότι πονέσαμε κάποιον εμείς οι ίδιοι;

Τελικά, είναι ο πόνος κάτι κακό; Για να μην "στιγματιστώ" ως μαζοχιστής θα πω ότι δεν είναι μόνο κακό. Ο πόνος είναι ένα σημάδι ότι νιώθουμε, άρα ότι είμαστε ζωντανοί. "Πονάω
άρα ζω". Δεν μου ακούγεται λάθος, όσο κι αν δεν ζούμε για να πονάμε.

Ο πόνος είναι ζωή, όπως ζωή είναι ένα χέρι πλεγμένο στο χέρι σου ενός περπατάς στο δρόμο,
ένα φιλί με γεύση παγωτό καϊμάκι, ένας αναστεναγμός γεμάτος πάθος στο σκοτάδι, ένα δάκρυ που κυλάει από ευτυχία, μια γροθιά στον τοίχο γιατί αυτό είναι το μόνο που μπορείς
να κάνεις.
Ζωή είναι να χορεύεις ξυπόλητος, να κάνεις μπάνιο και να ξαπλώνεις στα σεντόνια χωρίς να σκουπιστείς, ο ζεστός καφές στο κρεβάτι το πρωί.
Ζωή είναι τα παιδιά στο δρόμο, τα όνειρά σου με τα δικά σου παιδιά.
Ζωή είναι η ευτυχία να βρίσκεις αυτό που έψαχνες και σου ταιριάζει.
Ζωή είναι και η δυστυχία να το χάνεις.

Ζωή είναι να περιμένεις και να ελπίζεις, να αποχωρίζεσαι και να ανταμώνεις.
Ζωή είναι να αγαπάς.

Τετάρτη 3 Οκτωβρίου 2007

Τετάρτη απόγευμα

Περπάτησα αρκετά σήμερα το απόγευμα. Μου αρέσει, με βοηθάει να σκέφτομαι. Κάποιος
άγνωστος στο δρόμο, παλιότερα, μου είχε πει "Η πολλή σκέψη κάνει κακό". Είναι φανερό, λοιπόν, ότι σκέφτομαι πολύ και συνεχώς. Δεν ξέρω αν είναι καλό, απλά έτσι είμαι εγώ. Μου αρέσει να παρατηρώ, να σκέφτομαι...
Αυτές οι βόλτες είναι συχνές, βλέπετε όταν δεν σε κρατάει το σπίτι δεν έχεις και πάρα πολλές επιλογές. Μακάρι να μπορούσα να οδηγήσω κάπου μακρυά, αλλά ξέρω ότι οι σκέψεις μας
δεν αποθαρρύνονται από αποστάσεις, μας ακολουθούν παντού.
Δεν μιλάω πολύ, θα έλεγα πως μιλάω ελάχιστα. Αναρωτιέμαι αν το να γράφω σε αυτό εδώ το ημερολόγιο/blog έχει κάποια αξία. Αν μπορώ να ξορκίσω έτσι, όπως μου έχουν πει κάποιοι, όλη αυτήν την θλίψη. Σε λίγο θα βραδυάζει νωρίς...
Έρχεται ο χειμώνας και μαζί του φέρνει τα χειμωνιάτικα πρωινά της Κυριακής που κι οι δυο
λατρεύαμε. Θα τα ζω για δύο.

Παρασκευή 21 Σεπτεμβρίου 2007

Ένα μέρος για μας...

Αγαπημένη μου,
διαβάζω τα γράμματά σου και κλαίω. Τα δάκρυά μου μοιάζουν αστείρευτα. Σκέφτομαι ότι θα σχηματίσουν έναν ωκεανό, έναν ωκεανό από δάκρυα. Θα τον κολυμπήσω, όσο απέραντος κι αν είναι, κάπου στην άκρη του θα σε βρω. Σε ένα νησί, με τον αέρα να σου ανακατεύει τα μαλλιά, φορώντας ένα φόρεμα, στην αυλή ενός σπιτιού "με κρεβάτι μεγάλο και πόρτα μικρή".
Θα σε κοιτάξω, θα μου χαμογελάσεις κι ο χρόνος δεν θα έχει πια σημασία.

Κυριακή 16 Σεπτεμβρίου 2007

"Απ' όλα τ' άστρα τ' ουρανού ένα είναι που σου μοιάζει..."

Τα αστέρια είναι εξήντα τρία δισεκατομμύρια,
εκατόν εβδομήντα οχτώ εκατομμύρια,
εφτακόσιες ογδόντα τρεις χιλιάδες,
τετρακόσια σαράντα τέσσερα μείον είκοσι εφτά.
Αυτό μας κάνει εξήντα τρία δισεκατομμύρια,
εκατόν εβδομήντα οχτώ εκατομμύρια,
εφτακόσιες ογδόντα τρεις χιλιάδες,
τετρακόσια δεκαεφτά.

Λέγαμε να τα μετρήσουμε μαζί, αλλά δεν έγινε...

Από τότε που έφυγες, τα αστέρια στον ουρανό είναι
εξήντα τρία δισεκατομμύρια,
εκατόν εβδομήντα οχτώ εκατομμύρια,
εφτακόσιες ογδόντα τρεις χιλιάδες,
τετρακόσια δεκαοχτώ.
Υπάρχει ένα καινούργιο, πιο λαμπρό κι έχει ένα φως
πιο ζεστό και μοιάζει να είναι τόσο πιο κοντά από τα
υπόλοιπα...

Παρασκευή 7 Σεπτεμβρίου 2007

Ένας μήνας μετά

Πέρασε ένας μήνας.
Ένας δύσκολος μήνας, με δάκρυα, αναμνήσεις, όνειρα.
Ακόμα δεν μπορώ να δεχτώ την απουσία σου, η φωνή σου ακόμα στριφογυρίζει στο κεφάλι μου, το "σ' αγαπάω" σου δεν ξεθωριάζει σε καμμιά στιγμή.
Πώς να δεχτώ ότι το τηλέφωνο δεν θα ξαναχτυπήσει από σένα, το γέλιο σου δεν θα ξανακουστεί;
Οι λέξεις δεν υπάρχουν πια, σταμάτησαν να υπάρχουν από τότε που αγαπηθήκαμε, δεν έχουν χρησιμότητα, μοιάζουν τόσο λίγες και φτωχές ενώ γράφω...

"Ειμ' εγώ, μ' ακους
Σ' αγαπώ, μ' ακους"...

Σάββατο 25 Αυγούστου 2007

Ο Θεός ενώνει πάλι αυτούς που αγαπιούνται

Ξημερώνει Σάββατο 25 Αυγούστου, σαν σήμερα γεννήθηκα. Στις δώδεκα και ένα λεπτό ήμουν στον κινηματογράφο, έβλεπα την ταινία για την ζωή της Edith Piaf. Την άκουγες κι συ κάποια από τις ημέρες στο νοσοκομείο. Σκεφτόμουν ότι θα ήθελες πολύ να είσαι η πρώτη που θα μου ευχόσουν για τα γενέθλιά μου, όπως ακριβώς έκανες και στην γιορτή μου...
Θυμάμαι τις φορές που πήγαινα σινεμά, πάντα στην τελευταία παράσταση για να μιλάμε πριν. Και πάντα ήθελες να σου στέλνω μήνυμα μόλις επέστρεφα, τέτοια ώρα περίπου, να το δεις το πρωί, να ξέρεις ότι είμαι καλά. Τώρα δεν χρειάζεται να στείλω μήνυμα αγαπημένη μου, είμαι σίγουρος ότι με βλέπεις από κάπου... Ίσως, από το αυγουστιάτικο φεγγάρι που γεμίζει σιγά σιγά, μέρα με τη μέρα, έξω από το μπαλκόνι μου. Αφήνω κάθε βράδυ την μπαλκονόπορτα ορθάνοιχτη για σένα, θα έρθεις στα όνειρα μου;

Πέμπτη 19 Ιουλίου 2007

Πρωϊνό ξεκίνημα

Περιμένω μια καλημέρα, την καλημέρα της. Ξέρω ότι η ημέρα αλλάζει, γίνεται κάτι άλλο, κάτι υπέροχο. Κυλάει όμορφα, τρυφερά, ξεκούραστα. Κυλάει με την προσμονή και της επόμενης καλημέρας.
Πολλά μπορούν να αλλάξουν, από μια λέξη...
Πολλά μπορούν να αλλάξουν με την αγάπη.

Σάββατο 30 Ιουνίου 2007

Ευχαριστώ

Ευχαριστώ για το μεγάλο κόκκινο φεγγάρι, που ξεπρόβαλε μέσα από τα σύννεφα για μας...

Παρασκευή 29 Ιουνίου 2007

Ψηλώστε το βλέμμα!

Ένα σκούρο, άσχημο σύννεφο
υψωνόταν πάνω από την Αθήνα το βράδυ της Πέμπτης 28 Ιουνίου. Αυτό το σύννεφο, εφιαλτικό οπτικό εφέ της πυρκαγιάς στην Πάρνηθα, περιείχε ό,τι άσχημο κουβαλάμε μέσα μας: την ηλιθιότητα, την απληστία, την αδιαφορία, τον ωχαδερφισμό, την αναισθησία, την ανικανότητα, την έλλειψη αξιοκρατίας, το θράσσος, την τεμπελιά και και και...

Αυτό το σύννεφο,
δημιουργία ανθρώπων που κάποτε κατηγορούσαν τα κουκουνάρια,
τώρα κάνουν το σταυρό τους, και μόνον αυτόν (συν Αθηνά και χείρα κίνει!)
ή απλά ισχυρίζονται ότι η κατάσταση αντιμετωπίστηκε με επιτυχία (ναι, η πλατεία Συντάγματος δεν κάηκε) μας πνίγει, αργά, σταθερά, ίσως το μόνο πράγμα σε αυτήν την πανέμορφη χώρα που έχουμε βαλθεί να καταστρέψουμε, που λειτουργεί τόσο μεθοδικά.

Αυτό το σύννεφο,
υψώθηκε πάνω από το Πήλιο, τη Λάρισα, πέρυσι την Χαλκιδική. Μοιάζει ανίκητο. Είναι όμως;

Η απάντηση δική σας...

Τετάρτη 27 Ιουνίου 2007

Χωρίς σχόλιο


Η φωτογραφία τραβήχτηκε στην Καλλιθέα την Τρίτη 26 Ιουνίου 2007.

Δευτέρα 18 Ιουνίου 2007

Νο. 1

Δευτέρα βράδυ, Δευτέρα βράδυ με ζέστη...
Περιμένοντας ένα μήνυμα στο κινητό μου, από κάποια που αγαπάω πολύ. Πόσο πολύ;
Τόσο όσο να εύχομαι να γυρίσω τον χρόνο πίσω. Πέντε, δέκα χρόνια!
Έχετε σκεφτεί, ακόμα περισσότερο έχετε πει σε κάποιον (κάποια) "Πού ήσουν όλα αυτά τα χρόνια;" Σαν να είναι μια κατηγορία, ένα παράπονο.
Βλέπω το φεγγάρι ψηλά, γεμίζει μέρα με τη μέρα. Η επόμενη πανσέληνος είναι στο τέλος του μήνα, αν δεν κάνω λάθος...Το φεγγάρι έχει κι ένα αστέρι για παρέα. Όλοι μας αυτό δεν ψάχνουμε τελικά;
Θέλω να μπορέσω να δω πέρα από τις πολυκατοικίες που με κλείνουν, που με πνίγουν.
Να δω ως τις 30 Ιουνίου, ημέρα Σάββατο. Θα είμαστε μαζί;