Τρία χρόνια χωρίς εσένα

Τα δάκρυα που σ' αυτό το μνήμα
χύνονται σήμερα κι αυτά που χύθηκαν
δέξου, ακόμα κι αν άχρηστα στον άλλο κόσμο σού 'ναι
μέχρι που η αιώνια εκείνη σκοτεινή νύχτα
κλείσει τα μάτια αυτά που σε είδαν
και μου δώσει άλλα που θα σε δούνε.

Γκαρθιλάσο Δε Λα Βέγκα, Σονέτο XXV (απόσπασμα).

Σταγόνες στο ξύλο τα δάκρυα μου

Είμαι εδώ... πορεύομαι. Μου λείπεις, και ξέρω ότι θα μου λείπεις για μιαν αιωνιότητα.
"Μετά από όσα μου είπες σκέφτομαι... να, πώς συνεχίζεις!" μου είπε ο Γιάννης, όταν του είπα την ιστορία μας. Δεν έχω άλλη επιλογή, αυτό ήθελες κι εσύ άλλωστε.
Πριν μια βδομάδα, ξημερώματα Κυριακής, στην Πάτρα, έκλαιγα ακούγοντας τον "Μεγάλο
Ερωτικό" του Μάνου. Έκλαιγα χωρίς να μπορώ να σταματήσω, χωρίς να με ενδιαφέρει να
σταματήσω. Για σένα, για μένα, για μας Μίνα μου.
Πάντα δικός σου.

Μια νύχτα κάτω από τον ουρανό.

Νύχτα με πανσέληνο στο "Φιλοθέη"...
Ποιος μπορεί να καταλάβει; Μάλλον κανείς.
Τότε γιατί το γράφω;
Γιατί είναι υπέροχο.
Και γιατί με κάνει να χαμογελάω με μελαγχολία.

Ο χρόνος, μια ανθρώπινη εφεύρεση.

Σάββατο βράδυ, κάθομαι εδώ στο 2009.
"Άλλος ένας χρόνος στην καμπούρα μας", είπα σε ένα θείο προχθές.
"Από την άλλη", είπα, "ο χρόνος στην ουσία δεν υπάρχει, τον έχουμε
φτιάξει εμείς οι άνθρωποι" (ή ανθρώποι, διαλέγετε και παίρνετε).
Σκεφτόμουνα ότι κάποια πράγματα δεν λησμονιούνται με τον χρόνο.
Υπάρχουν φωνές που τις ακούμε στα αυτιά μας ακόμα, αυτά που δεν είναι
παρά κύματα περνάνε από το πτερύγιο, στο έσω αυτί, στον λαβύρινθο και
μετά... στην ψυχή μας. Και...
Υπάρχει ψυχή; Υπάρχει κάποια σκοπιμότητα σε όλα αυτά που γίνονται
στο σύντομο αυτό διάστημα που αναπνέουμε πάνω σε αυτόν τον πλανήτη;
Έτσι όπως τα σκέφτομαι, έτσι όπως τα "έχω" μέσα μου όλα τα δεδομένα,
θα είναι συντριπτικό όλα να τελειώνουν με τον θάνατο του κορμιού μας.
Όλα χαμένα...;;
"Η αγάπη δεν χάνεται ποτέ", μου είχε γράψει μια αγαπημένη φίλη.
Το ελπίζω, γιατί αν χάνεται το πιο σημαντικό, αυτό που μας ορίζει και μας
κινεί να κάνουμε τις καλύτερες και τις χειρότερες πράξεις, τότε τι μένει;
Η ματαιοδοξία να χτίσουμε, να συσσωρεύσουμε, να αποταμιεύσουμε, να
εδραιώσουμε την υστεροφημία μας;; Ω, αυτά δεν μένουν σίγουρα!
Ο χρόνος (που δεν υπάρχει) θα τα σαρώσει όλα αυτά. Μου αρέσει σαν σκέψη,
με πιάνω να χαμογελάω ελαφρώς χαιρέκακα. Ίσως βλέπω την ειρωνεία πίσω
από όλα αυτά, ίσως είμαι απλά κακός...
(Οι πιο πολλοί από εσάς δεν θα το μάθετε ποτέ αυτό)
Δεν ξέρω αν βαρεθήκατε να διαβάζετε, εγώ μάλλον βαρέθηκα να γράφω.
Λέω να αφοσιωθώ στην ακρόαση του "Stay Tuned" του Robert Wyatt, απλά
υπέροχο! Σας το συνιστώ. Αυτήν την στιγμή μου φαίνεται ό,τι καλύτερο για
να ξοδέψω κάτι που δεν υπάρχει... τον χρόνο!
"I'll get back to you", όπως λέει και ο τελευταίος στίχος...

Δεν...

Δεν σε ξεχνάω.
Δεν γράφω σχεδόν καθόλου πια.
Δεν σε ξεχνάω όμως.
Δεν σε ξεχνάω!

Για Σένα.

Ο πρώτος χρόνος.
Σε σκέφτομαι.
Θυμάμαι όλα όσα λέγαμε μαζί.
Όλα όσα ονειρευόμασταν.
Όλα όσα δεν προλάβαμε να κάνουμε.
Ξέρω ότι δεν μπόρεσες να ζήσεις όσα ήθελες.
Όσα η ψυχή σου λαχταρούσε.
Σ' αγάπησα. Ξέρω ότι μ' αγάπησες.
Αυτό ειναι πολύ μεγάλο.
Και το καταφέραμε.

Όπως κάποτε.

Σκέφτομαι πολλά, πολλά που θα μπορούσα να γράψω.
Θα προτιμούσα απλά να μπορούσα να γιορτάσω σήμερα.
Μέχρι το πρωί...