Μια Κυριακή μια σκόλη...

"Τις Κυριακές από μικρός τις σιχαινόμουνα", που λέει και το
τραγούδι. Ξέρετε, η σκέψη του σχολείου της Δευτέρας σε
συνδυασμό με το πρώιμο σκοτείνιασμα, δημιουργούσαν το
κατάλληλο περιβάλλον για την γνωριμία με την κατάθλιψη.
Σε όλα, όμως, υπάρχουν και εξαιρέσεις: Να περνάς το πρωϊνό
της Κυριακής με φίλους, να πίνεις καφέ, να τρως κρουασάν με
σοκολάτα και καρύδια (είχα να φάω χρόνια), να συζητάς
διεξοδικά ποιος ταραμάς είναι καλύτερος ο κόκκινος ή ο άσπρος...
Να βλέπεις μια πασχαλιά να φυτεύεται, εκεί στη γωνιά. Να
γελάς. Να ηρεμείς, να νιώθεις άνθρωπος. Να χορταίνεις με
ντοματοσαλάτα, τυροπιτάκια και ψωμί με ταραμά. Γιατί, σε
τελική ανάλυση, για άλλα πράγματα είμαστε πεινασμένοι.
Να χαϊδεύεις την φουσκωμένη κοιλιά της φίλης μου της Έλιας
και να νιώθεις τη ΖΩΗ. Κι όλα αυτά έχουν ένα νόημα, έστω
κι αν τα βιώνω χωρίς εσένα...

Στην γραμμή του χρόνου

Είχαμε γνωριστεί τέτοια εποχή πέρυσι...
Από τότε που έφυγες, δεν μπορώ να βρω κάτι που
πραγματικά να με συγκινεί. Η ζωή συνεχίζεται, λένε,
συνεχίζεται αλλά πώς; Ξέρω πως αν κάποιος δει το blog
μου κι αυτά που γράφω εδώ θα πει κάτι σαν "κουράγιο",
"ο χρόνος είναι ο καλύτερος γιατρός" κλπ κλπ κλπ...
Αυτά πια δεν μου λένε τίποτα, δεν είναι παρά λόγια.
Δεν ξέρω γιατί γράφω, δεν ξέρω αν εξυπηρετεί κάτι,
δεν ξέρω αν μου κάνει καλό. Λέξεις από "ξ": ξεπερνάω,
ξορκίζω, ξαναρχίζω (μεγάλη λέξη η τελευταία).
Διάβασα πρόσφατα (ξεφυλλίζοντας) ένα ποίημα του
Μάνου Χατζιδάκι:

"Κι αν γεννηθείς κάποια στιγμή
Μιαν άλλη που δε θα υπάρχω
Μη φοβηθείς
Και θα με βρεις είτε σαν άστρο
Όταν μονάχος περπατάς στην παγωμένη νύχτα
Είτε στο βλέμμα ενός παιδιού που θα σε προσπεράσει
Είτε στη φλόγα ενός κεριού που θα κρατάς
Διαβαίνοντας το σκοτεινό δάσος

Γιατί ψηλά στον ουρανό που κατοικούνε τ' άστρα
Μαζεύοντ' όλοι οι ποιητές
Και οι εραστές καπνίζουν σιωπηλοί πράσινα φύλλα
Μασάν χρυσόσκονη πηδάνε τα ποτάμια
Και περιμένουν
Να λιγωθούν οι αστερισμοί και να λιγοθυμήσουν
Να πέσουν μες στον ύπνο σου
Να γίνουν αναστεναγμός στην άκρη των χειλιών σου
Να σε ξυπνήσουν και να δεις απ΄το παράθυρο σου
Το πρόσωπό μου φωτεινό
Να σχηματίζει αστερισμό
Να σου χαμογελάει
Και να σου ψιθυρίζει
Καλή νύχτα."