Μια νύχτα κάτω από τον ουρανό.

Νύχτα με πανσέληνο στο "Φιλοθέη"...
Ποιος μπορεί να καταλάβει; Μάλλον κανείς.
Τότε γιατί το γράφω;
Γιατί είναι υπέροχο.
Και γιατί με κάνει να χαμογελάω με μελαγχολία.

Ο χρόνος, μια ανθρώπινη εφεύρεση.

Σάββατο βράδυ, κάθομαι εδώ στο 2009.
"Άλλος ένας χρόνος στην καμπούρα μας", είπα σε ένα θείο προχθές.
"Από την άλλη", είπα, "ο χρόνος στην ουσία δεν υπάρχει, τον έχουμε
φτιάξει εμείς οι άνθρωποι" (ή ανθρώποι, διαλέγετε και παίρνετε).
Σκεφτόμουνα ότι κάποια πράγματα δεν λησμονιούνται με τον χρόνο.
Υπάρχουν φωνές που τις ακούμε στα αυτιά μας ακόμα, αυτά που δεν είναι
παρά κύματα περνάνε από το πτερύγιο, στο έσω αυτί, στον λαβύρινθο και
μετά... στην ψυχή μας. Και...
Υπάρχει ψυχή; Υπάρχει κάποια σκοπιμότητα σε όλα αυτά που γίνονται
στο σύντομο αυτό διάστημα που αναπνέουμε πάνω σε αυτόν τον πλανήτη;
Έτσι όπως τα σκέφτομαι, έτσι όπως τα "έχω" μέσα μου όλα τα δεδομένα,
θα είναι συντριπτικό όλα να τελειώνουν με τον θάνατο του κορμιού μας.
Όλα χαμένα...;;
"Η αγάπη δεν χάνεται ποτέ", μου είχε γράψει μια αγαπημένη φίλη.
Το ελπίζω, γιατί αν χάνεται το πιο σημαντικό, αυτό που μας ορίζει και μας
κινεί να κάνουμε τις καλύτερες και τις χειρότερες πράξεις, τότε τι μένει;
Η ματαιοδοξία να χτίσουμε, να συσσωρεύσουμε, να αποταμιεύσουμε, να
εδραιώσουμε την υστεροφημία μας;; Ω, αυτά δεν μένουν σίγουρα!
Ο χρόνος (που δεν υπάρχει) θα τα σαρώσει όλα αυτά. Μου αρέσει σαν σκέψη,
με πιάνω να χαμογελάω ελαφρώς χαιρέκακα. Ίσως βλέπω την ειρωνεία πίσω
από όλα αυτά, ίσως είμαι απλά κακός...
(Οι πιο πολλοί από εσάς δεν θα το μάθετε ποτέ αυτό)
Δεν ξέρω αν βαρεθήκατε να διαβάζετε, εγώ μάλλον βαρέθηκα να γράφω.
Λέω να αφοσιωθώ στην ακρόαση του "Stay Tuned" του Robert Wyatt, απλά
υπέροχο! Σας το συνιστώ. Αυτήν την στιγμή μου φαίνεται ό,τι καλύτερο για
να ξοδέψω κάτι που δεν υπάρχει... τον χρόνο!
"I'll get back to you", όπως λέει και ο τελευταίος στίχος...