Παρασκευή 21 Σεπτεμβρίου 2007

Ένα μέρος για μας...

Αγαπημένη μου,
διαβάζω τα γράμματά σου και κλαίω. Τα δάκρυά μου μοιάζουν αστείρευτα. Σκέφτομαι ότι θα σχηματίσουν έναν ωκεανό, έναν ωκεανό από δάκρυα. Θα τον κολυμπήσω, όσο απέραντος κι αν είναι, κάπου στην άκρη του θα σε βρω. Σε ένα νησί, με τον αέρα να σου ανακατεύει τα μαλλιά, φορώντας ένα φόρεμα, στην αυλή ενός σπιτιού "με κρεβάτι μεγάλο και πόρτα μικρή".
Θα σε κοιτάξω, θα μου χαμογελάσεις κι ο χρόνος δεν θα έχει πια σημασία.

Κυριακή 16 Σεπτεμβρίου 2007

"Απ' όλα τ' άστρα τ' ουρανού ένα είναι που σου μοιάζει..."

Τα αστέρια είναι εξήντα τρία δισεκατομμύρια,
εκατόν εβδομήντα οχτώ εκατομμύρια,
εφτακόσιες ογδόντα τρεις χιλιάδες,
τετρακόσια σαράντα τέσσερα μείον είκοσι εφτά.
Αυτό μας κάνει εξήντα τρία δισεκατομμύρια,
εκατόν εβδομήντα οχτώ εκατομμύρια,
εφτακόσιες ογδόντα τρεις χιλιάδες,
τετρακόσια δεκαεφτά.

Λέγαμε να τα μετρήσουμε μαζί, αλλά δεν έγινε...

Από τότε που έφυγες, τα αστέρια στον ουρανό είναι
εξήντα τρία δισεκατομμύρια,
εκατόν εβδομήντα οχτώ εκατομμύρια,
εφτακόσιες ογδόντα τρεις χιλιάδες,
τετρακόσια δεκαοχτώ.
Υπάρχει ένα καινούργιο, πιο λαμπρό κι έχει ένα φως
πιο ζεστό και μοιάζει να είναι τόσο πιο κοντά από τα
υπόλοιπα...

Παρασκευή 7 Σεπτεμβρίου 2007

Ένας μήνας μετά

Πέρασε ένας μήνας.
Ένας δύσκολος μήνας, με δάκρυα, αναμνήσεις, όνειρα.
Ακόμα δεν μπορώ να δεχτώ την απουσία σου, η φωνή σου ακόμα στριφογυρίζει στο κεφάλι μου, το "σ' αγαπάω" σου δεν ξεθωριάζει σε καμμιά στιγμή.
Πώς να δεχτώ ότι το τηλέφωνο δεν θα ξαναχτυπήσει από σένα, το γέλιο σου δεν θα ξανακουστεί;
Οι λέξεις δεν υπάρχουν πια, σταμάτησαν να υπάρχουν από τότε που αγαπηθήκαμε, δεν έχουν χρησιμότητα, μοιάζουν τόσο λίγες και φτωχές ενώ γράφω...

"Ειμ' εγώ, μ' ακους
Σ' αγαπώ, μ' ακους"...