Τα δάκρυα που σ' αυτό το μνήμα
χύνονται σήμερα κι αυτά που χύθηκαν
δέξου, ακόμα κι αν άχρηστα στον άλλο κόσμο σού 'ναι
μέχρι που η αιώνια εκείνη σκοτεινή νύχτα
κλείσει τα μάτια αυτά που σε είδαν
και μου δώσει άλλα που θα σε δούνε.
Γκαρθιλάσο Δε Λα Βέγκα, Σονέτο XXV (απόσπασμα).
Σάββατο 7 Αυγούστου 2010
Σάββατο 22 Μαΐου 2010
Σταγόνες στο ξύλο τα δάκρυα μου
Είμαι εδώ... πορεύομαι. Μου λείπεις, και ξέρω ότι θα μου λείπεις για μιαν αιωνιότητα.
"Μετά από όσα μου είπες σκέφτομαι... να, πώς συνεχίζεις!" μου είπε ο Γιάννης, όταν του είπα την ιστορία μας. Δεν έχω άλλη επιλογή, αυτό ήθελες κι εσύ άλλωστε.
Πριν μια βδομάδα, ξημερώματα Κυριακής, στην Πάτρα, έκλαιγα ακούγοντας τον "Μεγάλο
Ερωτικό" του Μάνου. Έκλαιγα χωρίς να μπορώ να σταματήσω, χωρίς να με ενδιαφέρει να
σταματήσω. Για σένα, για μένα, για μας Μίνα μου.
Πάντα δικός σου.
"Μετά από όσα μου είπες σκέφτομαι... να, πώς συνεχίζεις!" μου είπε ο Γιάννης, όταν του είπα την ιστορία μας. Δεν έχω άλλη επιλογή, αυτό ήθελες κι εσύ άλλωστε.
Πριν μια βδομάδα, ξημερώματα Κυριακής, στην Πάτρα, έκλαιγα ακούγοντας τον "Μεγάλο
Ερωτικό" του Μάνου. Έκλαιγα χωρίς να μπορώ να σταματήσω, χωρίς να με ενδιαφέρει να
σταματήσω. Για σένα, για μένα, για μας Μίνα μου.
Πάντα δικός σου.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)