Δύο μήνες μετά

"Η αρχή του πόνου"...
Πότε αρχίζει, αλήθεια, ο πόνος;
Με την γέννησή μας; Με το πρώτο μας πέσιμο; Με την πρώτη φορά που μας μαλώνουν, με ένα σκαμπιλάκι στον ποπό; Με το πρώτο μας εμβόλιο; Με τον πρώτο κακό βαθμό στον έλεγχο; Με την πρώτη απόρριψη; Με τον πρώτο χωρισμό; Με την πρώτη απώλεια; Με την
πρώτη φορά που συνειδητοποιούμε ότι πονέσαμε κάποιον εμείς οι ίδιοι;

Τελικά, είναι ο πόνος κάτι κακό; Για να μην "στιγματιστώ" ως μαζοχιστής θα πω ότι δεν είναι μόνο κακό. Ο πόνος είναι ένα σημάδι ότι νιώθουμε, άρα ότι είμαστε ζωντανοί. "Πονάω
άρα ζω". Δεν μου ακούγεται λάθος, όσο κι αν δεν ζούμε για να πονάμε.

Ο πόνος είναι ζωή, όπως ζωή είναι ένα χέρι πλεγμένο στο χέρι σου ενός περπατάς στο δρόμο,
ένα φιλί με γεύση παγωτό καϊμάκι, ένας αναστεναγμός γεμάτος πάθος στο σκοτάδι, ένα δάκρυ που κυλάει από ευτυχία, μια γροθιά στον τοίχο γιατί αυτό είναι το μόνο που μπορείς
να κάνεις.
Ζωή είναι να χορεύεις ξυπόλητος, να κάνεις μπάνιο και να ξαπλώνεις στα σεντόνια χωρίς να σκουπιστείς, ο ζεστός καφές στο κρεβάτι το πρωί.
Ζωή είναι τα παιδιά στο δρόμο, τα όνειρά σου με τα δικά σου παιδιά.
Ζωή είναι η ευτυχία να βρίσκεις αυτό που έψαχνες και σου ταιριάζει.
Ζωή είναι και η δυστυχία να το χάνεις.

Ζωή είναι να περιμένεις και να ελπίζεις, να αποχωρίζεσαι και να ανταμώνεις.
Ζωή είναι να αγαπάς.

Τετάρτη απόγευμα

Περπάτησα αρκετά σήμερα το απόγευμα. Μου αρέσει, με βοηθάει να σκέφτομαι. Κάποιος
άγνωστος στο δρόμο, παλιότερα, μου είχε πει "Η πολλή σκέψη κάνει κακό". Είναι φανερό, λοιπόν, ότι σκέφτομαι πολύ και συνεχώς. Δεν ξέρω αν είναι καλό, απλά έτσι είμαι εγώ. Μου αρέσει να παρατηρώ, να σκέφτομαι...
Αυτές οι βόλτες είναι συχνές, βλέπετε όταν δεν σε κρατάει το σπίτι δεν έχεις και πάρα πολλές επιλογές. Μακάρι να μπορούσα να οδηγήσω κάπου μακρυά, αλλά ξέρω ότι οι σκέψεις μας
δεν αποθαρρύνονται από αποστάσεις, μας ακολουθούν παντού.
Δεν μιλάω πολύ, θα έλεγα πως μιλάω ελάχιστα. Αναρωτιέμαι αν το να γράφω σε αυτό εδώ το ημερολόγιο/blog έχει κάποια αξία. Αν μπορώ να ξορκίσω έτσι, όπως μου έχουν πει κάποιοι, όλη αυτήν την θλίψη. Σε λίγο θα βραδυάζει νωρίς...
Έρχεται ο χειμώνας και μαζί του φέρνει τα χειμωνιάτικα πρωινά της Κυριακής που κι οι δυο
λατρεύαμε. Θα τα ζω για δύο.