Μια Κυριακή μια σκόλη...

"Τις Κυριακές από μικρός τις σιχαινόμουνα", που λέει και το
τραγούδι. Ξέρετε, η σκέψη του σχολείου της Δευτέρας σε
συνδυασμό με το πρώιμο σκοτείνιασμα, δημιουργούσαν το
κατάλληλο περιβάλλον για την γνωριμία με την κατάθλιψη.
Σε όλα, όμως, υπάρχουν και εξαιρέσεις: Να περνάς το πρωϊνό
της Κυριακής με φίλους, να πίνεις καφέ, να τρως κρουασάν με
σοκολάτα και καρύδια (είχα να φάω χρόνια), να συζητάς
διεξοδικά ποιος ταραμάς είναι καλύτερος ο κόκκινος ή ο άσπρος...
Να βλέπεις μια πασχαλιά να φυτεύεται, εκεί στη γωνιά. Να
γελάς. Να ηρεμείς, να νιώθεις άνθρωπος. Να χορταίνεις με
ντοματοσαλάτα, τυροπιτάκια και ψωμί με ταραμά. Γιατί, σε
τελική ανάλυση, για άλλα πράγματα είμαστε πεινασμένοι.
Να χαϊδεύεις την φουσκωμένη κοιλιά της φίλης μου της Έλιας
και να νιώθεις τη ΖΩΗ. Κι όλα αυτά έχουν ένα νόημα, έστω
κι αν τα βιώνω χωρίς εσένα...