"Μες στη μέση της θάλασσας Από μόνο το θέλημα της αγάπης, μ' ακούς Ανεβάσαμε ολόκληρο νησί, μ' ακούς Με σπηλιές και με κάβους κι ανθισμένους γκρεμούς Άκου, άκου Ποιος μιλεί στα νερά και ποιος κλαίει - ακούς; Ποιος γυρεύει τον άλλο, ποιος φωνάζει - ακούς; Είμ' εγώ που φωνάζω κι είμ' εγώ που κλαίω, μ' ακούς Σ' αγαπώ, σ΄αγαπώ, μ' ακούς." (Οδ. Ελύτης, Μονόγραμμα)
Νύχτα με πανσέληνο στο "Φιλοθέη"... Ποιος μπορεί να καταλάβει; Μάλλον κανείς. Τότε γιατί το γράφω; Γιατί είναι υπέροχο. Και γιατί με κάνει να χαμογελάω με μελαγχολία.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου