Πέρασε ένας μήνας.
Ένας δύσκολος μήνας, με δάκρυα, αναμνήσεις, όνειρα.
Ακόμα δεν μπορώ να δεχτώ την απουσία σου, η φωνή σου ακόμα στριφογυρίζει στο κεφάλι μου, το "σ' αγαπάω" σου δεν ξεθωριάζει σε καμμιά στιγμή.
Πώς να δεχτώ ότι το τηλέφωνο δεν θα ξαναχτυπήσει από σένα, το γέλιο σου δεν θα ξανακουστεί;
Οι λέξεις δεν υπάρχουν πια, σταμάτησαν να υπάρχουν από τότε που αγαπηθήκαμε, δεν έχουν χρησιμότητα, μοιάζουν τόσο λίγες και φτωχές ενώ γράφω...
"Ειμ' εγώ, μ' ακους
Σ' αγαπώ, μ' ακους"...
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
2 σχόλια:
w thee mou
skaliza ta blogs ki epesa panw sou..
exases tin agapi sou?
tragiko..
ta syllypitiria mou..
an thes kapoion na miliseis steile mou
filia kai kouragio
k*
Κράτα την ανάμνηση ζωντανή μέσα σου. Μοιράσου τον πόνο, γράψε γι'αυτόν, εξόρκισέ τον. Μα πάνω απ'όλα κάνε κουράγιο και κράτα γερά...
Δημοσίευση σχολίου